Wielki sukces powstańców! Przy minimalnych stratach własnych (1 zabity, trzech rannych) zgrupowanie pod dowództwem podporucznika Andrzeja Knopy (1879-1956), późniejszego uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, zdobywa lotnisko w podpoznańskiej ławicy, biorąc do niewoli 7 oficerów i około 200 żołnierzy niemieckich. Sprzęt zgromadzony w tej bazie lotniczej, m.in. silniki, pomaga z tworzeniu polskiego lotnictwa międzywojennego.  

Oddziały z różnych miejscowości obecnych województw kujawsko-pomorskiego i wielkopolskiego, dowodzone przez podporucznika Pawła Cymsa, zdobywają Inowrocław. Sukces okupiony jest ofiarą życia około 40 powstańców, trzy razy więcej odniosło rany. Zajęty zostaje Wolsztyn, a w ręce Polaków trafiają broń i amunicja. Z Miejskiej Górki wypędzeni są urzędnicy niemieccy, natomiast w Jutrosinie rozbrojona placówka wojskowa zaborcy. Władzę stanowią teraz Polacy.

Podpułkownik Julian Stachlewicz (1890-1934; historyk wojskowości, późniejszy generał brygady Wojska Polskiego) zostaje szefem sztabu Dowództwa Głównego wojsk powstańczych. Ppor. Mieczysław Paluch (1888-1942) został odwołany ze stanowiska komendanta Służby Straży i Bezpieczeństwa, a następnie skierowany na front północny. Powstańcy zdobyli Barcin (obecnie województwo kujawsko-pomorskie) oraz stację kolejową w Janikowie koło Kruszwicy. Kompania opalenicka przejściowo opanowała dworzec kolejowy w Zbąszyniu, jednak pod naporem Niemców musiała się wycofać.