Wyzwolenie Kruszwicy (dzisiaj: województwo kujawsko-pomorskie) – jedna z polskich telefonistek, p. Aniela Stylo, podsłuchała rozmowę kapitana Contacka, niemieckiego dowódcy, z bydgoską komendą wojskową, w czasie której prosił o pilną dostawę „grochu i fasoli” (niem. „Erbsen und Bohnen”), co w żargonie żołnierzy oznaczało amunicję amunicję do karabinów i artylerii, ewentualnie granatów, i Nowego Tomyśla – powstańcami dowodził kapral Edmund Klemczak (1886-1939), późniejszy uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku (w jej trakcie zginął). Oddział pod dowództwem ppor. Stanisława Siudy (1890-1945) zdobywa Rakoniewice.

Major Stanisław Taczak podporządkowuje sobie oddziały powstańcze (otrzymuje nominację na „wodza naczelnego wojska polskiego w zaborze pruskim”). Wyzwolone zostaje Strzelno (końcowy element walki to rzucenie granatem w załogę niemieckiego ciężkiego karabinu maszynowego przez powstańca wielkopolskiego Wacława Wieczorkiewicza). 

Wyzwolone zostają: Żnin (oddziały pod dowództwem kapitana Jana Tomaszewskiego, 1867-1942, wypierają Prusaków za Noteć), Nakło (oddziały dowodzone przez ppor. Edmunda Bartkowskiego (1894 -1939, zginął w czasie kampanii wrześniowej w okolicach Kowla) – miasta w obecnym województwie kujawsko-pomorskim, Krotoszyn (między innymi dzięki wykorzystaniu słynnego pociągu pancernego „Poznańczyk”, uczestnikowi wcześniejszych walk o wyzwolenie Ostrowa Wielkopolskiego). Kapitan Stanisław Taczak zostaje awansowany do stopnia majora.