9.01.1919

Polacy tracą Nakło. Rozkaz o opuszczeniu miasta (na mocy rokowań w Bydgoszczy powstańcy wycofują się na południe od Noteci), co powoduje złość polskich żołnierzy, podejmuje Edmund Bartkowski.

10.01.1919

Inowrocław był świadkiem wielkiej manifestacji patriotycznej. W pogrzebie, z kazaniem ks. Juliana Wilkansa (1886-1942; stracił życie w niemieckim obozie koncentracyjnym w Dachau), kapelana wojsk powstańczych, wzięło udział 10 tysięcy mieszkańców miasta i 2 tys. powstańców. 

Oddziały powstańcze bronią atakowanej od strony Leszna Osiecznej.

11.01.1919

Wojska powstańcze zdobywają Szubin (walki skutkują śmiercią 26 Polaków i ranami kolejnych 29 powstańców). Niemcy zmuszeni są opuścić ponownie Żnin i Łabiszyn. Trwają potyczki w rejonie Osiecznej (Niemcy wykorzystują pociski z gazem bojowym, co nie zniechęca Wielkopolan. Wręcz przeciwnie – napastnicy muszą się wycofać).

12.01.1919

Trwają walki w okolicach Leszna. Generał Józef Dowbór-Muśnicki obejmuje obowiązki głównodowodzącego wojsk powstańczych.

13-14.01.1919

Dowodzeni przez Maksymiliana Bartscha (1892- zmarł po 1945, ponieważ w tym roku zaginął), powstańcy zdobywają Szamocin. Wyparci przez oddziały Grenzschutzu (dokładniej Grenzschutzu Ost, niem. Straży Granicznej Wschód), ponawiają atak, ale nie odnoszą sukcesu.

15.01.1919

Komisariat Naczelnej Rady Ludowej mianuje (mocą dekretu) gen. J. Dowbora-Muśnickiego „Głównodowodzącym wszystkich Sił Zbrojnych Polskich byłego Zaboru Pruskiegoˮ, choć obowiązki objął już 12 stycznia 1919 roku.

 

Porażką kończy się atak na Szubin (obecnie województwo kujawsko-pomorskie). Ginie 23 powstańców. Polacy tracą również Żnin, Złotniki Kujawskie i Łabiszyn. Pierwsza próba odbicia Chodzieży nie przynosi skutku. Ponowienie ataku i przełamanie oporu Niemców pozwala zająć miasto. Niepowodzenie w walkach o Szubin wymusza na Dowództwie Głównym decyzję o opuszczeniu Chodzieży. Straty po stronie polskiej: 24 zabitych i 62 rannych. Dowódcą tzw. Grupy Leszno, czyli frontu południowo-zachodniego, zostaje ppor. dr Bernard Śliwiński (1883-1941, umiera w oflagu – niemieckim obozie jenieckim dla oficerów wziętych do niewoli w trakcie II wojny światowej – w Neubrandenburgu). Józef Dowbór-Muśnicki otrzymuje nominację w wodza naczelnego powstania.

Zgodnie z rozkazem Dowództwa Głównego wojsk powstańczych Księstwo Poznańskie zostaje podzielone na siedem okręgów wojskowych. Ostrów Wielkopolski, wraz z Odolanowem, Ostrzeszowem i Kępnem znalazł się w granicach Okręgu VII (dowódcą został ówczesny podporucznik Władysław Wawrzyniak, 1890-1940, ofiara zbrodni katyńskiej). Atak niemiecki wypiera z Chodzieży oddział ppor. Włodzimierza Kowalskiego (1889-1969), natomiast w wyniku ataku lotniczego na ławicę spłonęły dwa baraki (samoloty zaborcy wystartowały z lotniska we Frankfurcie).