Zaprawieni w boju moderatorzy, niezmordowani nauczyciele Szkoły Podstawowej nr 14 i instruktorzy harcerscy, wyjątkowi: dzieci i młodzież, rozśpiewani goście. Gdzie i kiedy? W czasie dorocznego Patriotycznego Śpiewania w Domu Katolickim przy ostrowskiej konkatedrze. Gdy powietrze drży od dźwięków muzyki i pięknych słów polskich piosenek żołnierskich i nie tylko. Gdy na twarzach zebranych widać rumieńce, serca przepełnia radość, a z niejednego oka płynie łza. Tak wygląda prosty, z wnętrza wydobywający się patriotyzm. Za to wszystko Wam wszystkim pokłon głęboki, a naszym bohaterom Cześć i Chwała każdego dnia!

W dniu 99. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości w ostrowskiej konkatedrze odbyła się tradycyjna już Msza św. w intencji Ojczyzny. Koncelebrze przewodniczył i Słowo Boże wygłosił ks. kanonik Krzysztof Nojman, prepozyt Kapituły Konkatedralnej. Jak zwykle swoje umiejętności zaprezentowała Ostrowska Orkiestra Koncertowa, a śpiewem unosił Chór Męski „Echo”.

Wcześniej parlamentarzyści, przedstawiciele władz samorządowych województwa, powiatu i miasta, poczty sztandarowe i chętni wzięli udział w uroczystym pochodzie, który wyruszył spod Urzędu Miasta. Pod tablicami pamiątkowymi zostały złożone kwiaty i zapalone znicze.  Nasza szkoła oddała szczególny hołd twórcom Republiki Ostrowskiej, składając wiązankę przy Domu Katolickim.

Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 14 jak zwykle godnie reprezentowali społeczność szkolną. Na podziękowania zasługują:

• Piotr Oczachowski (chorąży), Kinga Bizan i Sylwia Jakubiak (asysta) – poczet szkoły,
• Norbert Warzecha (chorąży), Kacper Krawczyk i Maciej Snadny (asysta) – poczet Związku Byłych Żołnierzy Armii Krajowej.

Obaj opiekunowie z dumą przyglądali się ich poczynaniom.

W przeddzień 99. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości w naszej szkole odbył się uroczysty apel. Uczniowie na trybunach oraz ci najmłodsi na parkiecie sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej nr 14 obejrzeli piękny pokaz umiejętności swoich rówieśników. Taneczne figury przypominające rozdarcie naszego kraju przez trzech zaborców w latach 1772, 1793 i 1795, symboliczne łańcuchy na szyjach i barkach – znak 123-letniej niewoli, wreszcie scena ze szkoły – odwołanie do strajku polskich dzieci we Wrześni powinny nam wszystkim dać do myślenia. Abyśmy nie zadawali pytania, co Polska – Ojczyzna może zrobić dla nas, lecz co my możemy dać Jej!